Zidentyfikuj brakujący stan silnika Unreal Engine
Odzyskiwanie Unreal Engine może obejmować zapisaną mapę, zasób treści, zarejestrowane transakcje edytora lub kod źródłowy. Są to powiązane, ale odrębne rodzaje pracy. Poziom, który przetrwał, niekoniecznie zawiera wszystkie zasoby, do których się odnosi, a skompilowana gra nie zapewnia automatycznie kompletnego, edytowalnego projektu. Zacznij od nazwania brakującego elementu i ostatniego momentu, w którym wiesz, że zadziałało.
Na przykład awaria podczas edycji poziomu może spowodować pozostawienie przydatnej sesji automatycznego zapisywania lub obsługiwanej sesji Centrum odzyskiwania. Zamiast tego usunięty materiał może wymagać kopii prawdziwego zasobu z kontroli źródła. Projekt, który otwiera się z brakującymi wtyczkami, może mieć problem ze środowiskiem, a nie usuniętą zawartość. Zachowaj dostępny projekt przed zastosowaniem poprawek, aby móc oddzielić te możliwości bez zmiany jedynego zachowanego dowodu.
Zachowaj pracę na żywo i istniejące dane odzyskiwania
Jeśli edytor nadal reaguje, a przydatna treść jest nadal widoczna, zapisz osobną kopię poprzez odpowiedni przepływ pracy projektu. Podczas testowania unikaj nadpisywania jedynej uszkodzonej mapy. Zachowaj dostępne foldery projektu, w tym istniejące zapisane materiały do odzyskiwania i dzienniki, przed czyszczeniem. Zapisz wersję silnika i odpowiednie wersje wtyczek. Szczegóły te wpływają na sposób otwierania kandydatów i dostępne funkcje odzyskiwania.
Zachowany oryginał i projekt próbny należy przechowywać w oddzielnych miejscach. Nie uruchamiaj powtarzających się eksperymentów z oryginalnym folderem Zapisane, ponieważ działające dane odzyskiwania mogą ulec zmianie podczas normalnej pracy edytora. Zwróć uwagę, czy zdarzenie nastąpiło po awarii, celowym usunięciu, nieudanym zapisaniu czy aktualizacji wersji. Każde zdarzenie wskazuje na inny dowód i zmienia to, czego można zasadnie oczekiwać, że uda się odzyskać.
Sprawdź ścieżki projektu, mapy i zawartości
Potwierdź pełną ścieżkę projektu i otwórz zamierzoną mapę. Nowy poziom domyślny lub kopia projektu o podobnej nazwie może sprawić, że zapisana praca będzie wyglądać na nieobecną. Sprawdź Wyszukiwarkę bibliotek i odpowiednie foldery projektu bez przenoszenia plików. Jeżeli oczekiwany zasób istnieje, zapisz błąd pojawiający się przy próbie wczytania go do skopiowanego projektu. Awaria zależności może wyjaśnić objaw bardziej bezpośrednio niż usunięcie.
Sprawdź także, czy treść znajduje się we wtyczce lub w innej lokalizacji zamontowanej treści. Niedostępna wtyczka może ukryć zasoby lub uniemożliwić załadowanie ich klas. Użyj zachowanej konfiguracji projektu, aby zidentyfikować oczekiwane środowisko. Nie zastępuj brakujących wtyczek niepowiązanymi plikami do pobrania ani nie zmieniaj na ślepo wersji silnika. Przywrócenie prawidłowego środowiska może ujawnić istniejącą pracę, zachowując jednocześnie oryginalną treść projektu.
Odróżnij zawartość natywną od artefaktów pomocniczych
Zrzut ekranu, wyrenderowana sekwencja lub spakowana kompilacja mogą pomóc w określeniu, jak powinien wyglądać poziom. To nie to samo, co oryginalna edytowalna mapa i zasoby źródłowe. Zachowaj te artefakty jako odniesienia do sprawdzenia lub rekonstrukcji. Przed próbą odbudowania pracy z wyniku końcowego należy wyszukać oryginalne pliki projektu i spójne kopie zapasowe, ponieważ stan natywny może zawierać znacznie bogatsze informacje o edycji.
Podobnie nie należy zakładać, że pamięci podręczne i wygenerowane dane zastępują brakujące źródło. Z małego zestawu ważnych danych wejściowych można wygenerować duży katalog, a jego rozmiar niewiele mówi o możliwości odzyskania danych. Zinwentaryzuj oddzielnie pozostały deskryptor projektu, zawartość, konfigurację, źródło, jeśli jest obecne, wtyczki i dane odzyskiwania. Ułatwia to sprawdzenie, czy masz kompletny projekt, czy tylko wybrane artefakty.
Bezpłatna metoda 1: Oceń istniejące odzyskiwanie za pomocą automatycznego zapisu
Unreal Engine oferuje funkcję automatycznego zapisywania, której zakres zależy od ustawień i wersji edytora. Sprawdź, co było włączone przed incydentem, w tym czy uwzględniono mapy i pakiety zawartości. Jeśli edytor oferuje monit o odzyskanie po awarii, sprawdź dostępnych kandydatów w zachowanym procesie próbnym. Zapisz wszelkie przydatne odzyskane wyniki pod odrębną nazwą przed kontynuowaniem zwykłych edycji.
Autozapis może być starszy niż ostatnia widoczna zmiana i może nie obejmować wszystkich zasobów występujących w scenie. Porównaj odzyskaną mapę ze znanymi zrzutami ekranu lub notatką o zadaniu. Sprawdź ważne przekształcenia obiektów, wartości komponentów i najnowsze dodatki. Zachowaj konkurujących kandydatów, zamiast zakładać, że najnowszy znacznik czasu koniecznie reprezentuje najbardziej kompletny i użyteczny stan projektu.
- Zachowaj dostępny projekt i istniejące dane odzyskiwania przed ponownym uruchomieniem lub czyszczeniem.
- Zidentyfikuj zakres automatycznego zapisywania i kandydatów dostępnych w zainstalowanej wersji silnika.
- Otwórz odpowiedniego kandydata w ramach obsługiwanego procesu odzyskiwania na kopii próbnej.
- Wynik zapisz osobno i zweryfikuj mapę wraz z zasobami zależnymi.
Unikaj ślepej zamiany plików z automatycznym zapisem
Nie kopiuj dowolnych pakietów odzyskiwania do aktywnej zawartości, gdy edytor jest uruchomiony. Mapa i powiązane z nią zasoby mogą mieć różne tożsamości lub stany zapisu, a nieostrożna wymiana może spowodować mieszany projekt. Postępuj zgodnie z procedurą udokumentowaną dla zainstalowanej wersji, zachowaj oryginały bez zmian i testuj jedno kontrolowane odzyskiwanie na raz. Jeśli kandydat nie może załadować, zachowaj błąd, zamiast wielokrotnie zmieniać jego nazwę.
Jeśli nie istnieje żaden przydatny automatyczny zapis, zapisz ten limit. Włączenie automatycznego zapisu po awarii nie powoduje utworzenia zapisu wcześniejszej pracy. Plik, który nigdy nie został zapisany ani zarejestrowany, może wymagać rekonstrukcji na podstawie zachowanych zasobów i źródeł. Należy zachować odrębność tej rekonstrukcji od odzyskiwania faktycznie zapisanego pakietu, zwłaszcza podczas szacowania, ile jeszcze brakuje oryginalnej pracy edycyjnej.
Bezpłatna metoda 2: Użyj wcześniej zarejestrowanych transakcji Centrum odzyskiwania
Recovery Hub to wtyczka do silnika zaprojektowana, aby pomóc w odzyskiwaniu danych po nieprawidłowym zamknięciu edytora. Musiało być wcześniej włączone i rejestrowane odpowiednie prace. Nie jest to rejestrator działający wstecz. Obsługiwany zakres jest ograniczony, włączając edycję poziomów i pracę z sekwencerem, więc nie przedstawiaj go jako uniwersalnego systemu odzyskiwania dla każdego edytora zasobów lub zmiany kodu źródłowego.
Jeśli dostępna jest nagrana sesja, przejrzyj oferowany proces odzyskiwania na zachowanej kopii projektu. Wybierz odpowiednią sesję i sprawdź wynik, zanim zaakceptujesz go jako nową linię bazową. Zapisz odzyskaną mapę lub sekwencję osobno. Powtórzenie transakcji może pomóc w przywróceniu obsługiwanych zmian, ale nadal musisz zweryfikować zależności zasobów, konfigurację projektu i wszelkie prace wykraczające poza zakres nagrywania obsługiwany przez wtyczkę.
Zachowaj uzupełnienie Recovery Hub i Autozapisu
Zarejestrowana historia transakcji i automatycznie zapisany pakiet stanowią różne dowody odzyskania. Jeden może zachować przydatne zmiany, czego nie robi drugi. Porównaj rzeczywiste wyniki, zamiast wybierać funkcję na podstawie reputacji. Jeśli powtórka transakcji przywróci położenie obiektu, ale nadal brakuje materiału, zbadaj ten zasób osobno. Częściowo pomyślne odtworzenie nie oznacza, że cały projekt powrócił do poprzedniego stanu.
Nazwa i zachowanie wtyczki mogą się różnić w zależności od generacji silnika, a jej udokumentowany status może obejmować ograniczenia. Zapoznaj się ze wskazówkami dotyczącymi zainstalowanej wersji. Zachowaj nagrane sesje przed eksperymentowaniem i unikaj zmiany projektu jedynie w celu ujawnienia nazwy funkcji z innego wydania. Kluczowym pytaniem jest, czy istnieje naprawdę kompatybilne nagranie dla utraconej pracy, a nie to, czy wtyczkę można dziś włączyć.
Bezpłatna metoda 3: Przywróć spójną wersję kontroli źródła
Jeśli projekt korzysta już z kontroli źródła, sprawdź znaną, dobrą wersję zawierającą mapę, której dotyczy problem, i jej zależności. Zamiast resetować aktywny projekt, utwórz oddzielny obszar roboczy lub kasę. Uwzględnij rzeczywistą zawartość zasobów binarnych, a nie tylko wskaźniki dużych plików lub niepełną synchronizację. Spójny stan historyczny może zapewnić wiarygodną podstawę nawet wtedy, gdy brakuje w nim najnowszych zmian lokalnych.
Porównaj tę wartość bazową z zachowanymi lokalnymi aktywami i kandydatami do odzyskania. Nowsza mapa może odnosić się do nowszego materiału lub planu, którego brakuje w historycznej linii bazowej. Przywróć celowo powiązany zestaw lub połącz sprawdzone zmiany na odpowiednim poziomie. Nie zakładaj, że kontrola źródła może bezpiecznie scalić każdy zasób binarny. Zachowaj alternatywne wersje do czasu, aż kontrolowany test redaktora potwierdzi zaakceptowane relacje.
Przejrzyj zależności przed zmieszaniem wersji
Poziom może zależeć od planów, siatek, materiałów, tekstur, zasobów danych i sekwencji. Niektóre projekty wykorzystują również dane aktorów zewnętrznych lub inne struktury świata specyficzne dla wersji. Przywróć cały odpowiedni zestaw z tego samego kontekstu projektu, zamiast traktować jeden pakiet map jako samodzielny. Sprawdź rzeczywistą organizację projektu i błędy zgłaszane przez pasującą wersję silnika.
Jeśli brakuje zależności, przed utworzeniem obiektu zastępczego wybierz istniejącą, godną zaufania kopię. Element zastępczy może spowodować załadowanie mapy, ukrywając fakt, że nie ma oryginalnego zachowania. Jeśli musisz coś zrekonstruować, nadaj temu nazwę i udokumentuj jako nowe dzieło. Dzięki temu inwentarz odzyskiwania jest rzetelny i pomaga określić, które pozostałe zadania wymagają przeglądu artystycznego, przeglądu kodu lub wymiany zasobów.
Ostrożnie postępuj zgodnie ze zgodnością silnika i wtyczek
Rozpocznij odzyskiwanie z wersją silnika, która jako ostatnia pomyślnie otworzyła projekt, jeśli ta instalacja będzie nadal legalnie dostępna. Zachowaj niezmieniony projekt przed jakąkolwiek konwersją. Nowszy silnik może modyfikować dane projektu, a pomyślna konwersja może utrudnić porównanie ze starszymi kandydatami. Zapisz oddzielnie przekonwertowane wersje próbne i zapisz środowisko użyte do otwarcia każdej z nich.
Wtyczki mogą wprowadzać niestandardowe klasy zasobów niezbędne do ładowania treści. Sprawdź zachowaną konfigurację projektu i legalne źródło wtyczki. Błąd brakującej klasy może odzwierciedlać niedostępną wtyczkę, a nie uszkodzony zasób. Unikaj ponownego zapisywania treści, których dotyczy problem, bez ważnych zależności, ponieważ wersja próbna może spowodować dodatkowe zmiany. Najpierw przywróć oczekiwane środowisko, a następnie oceń, czy sam pakiet nie jest uszkodzony.
Oddziel odzyskiwanie kodu źródłowego od odzyskiwania zasobów
Pliki źródłowe C++ i konfiguracja kompilacji mają własną historię i zależności. Jeśli kod zniknął, sprawdź istniejące wersje repozytorium i zapisane kopie źródłowe, zamiast zakładać, że zawierają je automatyczne zapisy map. Odzyskany kod może wymagać dopasowania zasobów zależnych od jego klas. Przed skompilowaniem lub załadowaniem pełnej wersji próbnej projektu zachowaj spójność zaakceptowanych wersji źródłowych i treści.
Przed uruchomieniem odzyskanego kodu sprawdź zachowanie kompilacji i uruchamiania. Starszy projekt może kontaktować się z usługami, zapisywać dane wyjściowe lub oczekiwać ścieżek, które nie są już odpowiednie. Użyj kontrolowanej konfiguracji do sprawdzenia poprawności. Odzyskanie autentycznego źródła jest użytecznym dowodem, ale nie oznacza, że każda historyczna operacja pozostaje bezpieczna i poprawna w obecnym środowisku. Przeglądaj miejsca docelowe i efekty zewnętrzne niezależnie od integralności plików.
Porównaj poziomy kandydatów z konkretnymi punktami kontrolnymi
Wybierz rozpoznawalne szczegóły sceny przed otwarciem kandydatów. Na przykład zwróć uwagę na niedawne rozmieszczenie rekwizytów, zmianę oświetlenia, ścieżkę kamery i jedną interakcję w rozgrywce. Porównaj te punkty kontrolne na dostępnych wersjach map. Jest to bardziej wiarygodne niż opieranie się na ogólnym wrażeniu, że poziom wygląda znajomo. Mapa może wydawać się niemal poprawna, ale brakuje w niej konkretnych prac, które miały największe znaczenie.
Zapisz pochodzenie każdego kandydata i jego treść. Jeśli starszy autozapis ma poprawną geometrię, ale brakuje w nim późniejszych edycji sekwencji, zachowaj to rozróżnienie w porównaniu. Unikaj wielokrotnego zapisywania kandydatów pod jedną wspólną nazwą pliku odzyskiwania. Oddzielne nazwy i krótki spis zapobiegają przypadkowej wymianie i umożliwiają powrót do wcześniejszej wersji próbnej, jeśli problem z zależnością zmieni Twoją ocenę.
Sprawdź sekwencer i obiekty odniesienia
Odzyskana sekwencja może zawierać ścieżki, których powiązania obiektów nie są już rozpoznawane zgodnie z oczekiwaniami. Sprawdź ważne powiązania, cięcia kamery, klatki kluczowe i zakres odtwarzania. Przejrzyj dotkniętą sekcję i porównaj ją ze znanymi wynikami, jeśli są dostępne. Oś czasu, która otwiera się bez błędu, może nadal być skierowana do niewłaściwego aktora lub pomijać późną klatkę kluczową, dlatego kontrola wizualna powinna być zgodna z rzeczywistym celem sekwencji.
Sprawdź także, czy kolejność zależy od aktywów lub aktorów odzyskanych z innego stanu. Jeśli poziom i sekwencja pochodzą z różnych momentów, ich związek może wymagać przeglądu. Zachowaj oryginalnych kandydatów i dokonaj wszelkich naprawionych wiążących zmian w nowym badaniu. W ten sposób możesz rozróżnić, co zawierało źródło odzyskiwania, od tego, co dostosowałeś później, aby uzyskać użyteczny wynik.
Przetestuj projekt po pomyślnym obciążeniu
Ładowanie projektu to wczesny punkt kontrolny, a nie wynik końcowy. Sprawdź ostrzeżenia i błędy, otwórz ważne zasoby i przećwicz odpowiedni poziom w kontrolowanym teście. Upewnij się, że materiały, kolizje, animacje i kluczowe interakcje zachowują się zgodnie z oczekiwaniami. Jeśli incydent dotyczył konkretnego zasobu, uwzględnij go w teście, zamiast polegać na niepowiązanym poziomie domyślnym, który akurat ma miejsce.
W przypadku większych projektów sprawdź odpowiednią ścieżkę funkcji przed próbą pełnej kompilacji produkcyjnej. Ukierunkowany test może ujawnić brakujące zależności bez marnowania czasu na niepowiązane wyniki. Po przejściu kontroli ukierunkowanych przeprowadź normalne kontrole dotyczące odpowiednich projektów. Zachowaj zaakceptowany zestaw odzyskiwania i informacje o jego środowisku razem, aby inna osoba mogła odtworzyć wynik, zamiast polegać wyłącznie na stanie lokalnego edytora.
Wcześnie rozpoznaj awarię pamięci masowej
Powtarzające się błędy odczytu, znikanie niepowiązanych plików lub rozłączanie dysku sugerują problem z pamięcią masową poza silnikiem Unreal Engine. Unikaj powtarzających się kompilacji, importów i dużych zapisów na tym woluminie. Zachowaj dostępne dane i wybierz metodę odzyskiwania odpowiednią do stanu urządzenia. Awaria edytora może być oznaką nieczytelności pamięci, więc traktowanie każdego zdarzenia jako problemu z automatycznym zapisywaniem może opóźnić ważniejszy etap konserwacji.
W przypadku zdrowego dysku z niedawnym usunięciem logicznym rozsądne może być ukierunkowane skanowanie po sprawdzeniu źródeł natywnych. W przypadku pamięci masowej, w której nadpisano lub odrzucono usunięte dane, wyniki mogą być ograniczone. Powiąż oczekiwania z rzeczywistymi dowodami: istniejącym zapisanym pakietem, nagraną sesją, spójną wersją repozytorium lub czytelnymi pozostałościami plików. Żadne z tych źródeł nie gwarantuje odzyskania każdej ostatniej niezapisanej zmiany.
Odzyskaj poziom, który dzieli zasoby z innymi mapami
Materiał lub Plan przywrócony dla jednej mapy może mieć wpływ na inne mapy, które je współdzielą. Przed wymianą udostępnionego zasobu określ jego ważne zastosowania i zachowaj bieżącą wersję. Porównaj odzyskanego kandydata w projekcie próbnym i przetestuj więcej niż pierwszą scenę, której dotyczy problem. Lokalna poprawa wizualna może ukryć regres w innym miejscu, zwłaszcza gdy kandydat znajduje się na wcześniejszym etapie projektowania projektu.
Jeśli udostępniony zasób zmienił się celowo po utworzeniu kopii zapasowej mapy, zastanów się, czy mapa powinna dostosować się do bieżącego zasobu, czy też do odzyskania wymagany jest spójny zestaw historyczny. Trzymaj te alternatywy oddzielnie i przetestuj je pod kątem celu odzyskiwania. Nie łącz niepowiązanych kandydatów binarnych tylko dlatego, że ich nazwy plików są zgodne. Przemyślany wybór na poziomie projektu jest bardziej niezawodny niż zbiór indywidualnie wiarygodnych pakietów.
Sprawdź relacje między aktorem zewnętrznym i danymi światowymi
Przepływy pracy o dużym zasięgu mogą obejmować dane wykraczające poza jeden oczywisty plik mapy. Sprawdź rzeczywistą organizację projektu i wytyczne dotyczące wersji silnika dla używanej konstrukcji. Zachowaj razem powiązane katalogi i zawartość kontroli źródła. Jeśli otworzy się automatycznie zapisana mapa z brakującymi aktorami, sprawdź, czy powiązane z nimi dane przetrwały, zanim podejmiesz decyzję, że sam pakiet map jest pusty lub trwale uszkodzony.
Używaj rozpoznawalnych rozmieszczeń aktorów i regionów świata jako punktów kontrolnych. Przegląd może wyglądać poprawnie, gdy jeden obszar jest nieobecny lub niezaładowany. Potwierdź stan ładowania i celowo sprawdź dotknięty region. Notuj, które dane pochodzą od którego kandydata. Pomaga to odróżnić problem z konfiguracją ładowania od rzeczywiście brakującej treści aktora i zapobiega odbudowaniu obszaru, który już istnieje w prawidłowej strukturze projektu.
Oceń odzyskany plan poza kompilacją
Plan może się skompilować, jeśli zawiera nieprawidłowe wartości domyślne, brakujące odniesienia lub niekompletną logikę wykresu. Sprawdź, jakie zachowanie zostało utracone i porównaj ważne ustawienia ze znanymi ustawieniami. Przetestuj odpowiednią interakcję na kontrolowanym poziomie, zamiast polegać wyłącznie na wskaźniku kompilacji. Jeśli plan zależy od innego odzyskanego zasobu, uwzględnij tę zależność w tej samej ścieżce weryfikacji.
Jeśli ręcznie rekonstruujesz brakujący węzeł lub odniesienie, najpierw zachowaj niezmodyfikowanego odzyskanego kandydata. Zapisz nową naprawę i dowody, które nią kierowały. Dzięki temu historia odzyskiwania jest zrozumiała i ułatwia przeglądanie wyników łączących autentyczne odzyskane dane z nową pracą. Unika także twierdzenia, że opakowanie było w nienaruszonym stanie, podczas gdy znacząca jego część wymagała odbudowania.
Zachowaj minimalną reprodukcję pozostałych problemów
Jeśli jeden z kandydatów nadal nie powiedzie się, zachowaj dokładny błąd i krótki opis działania, które go powoduje. Unikaj wielokrotnego ponownego zapisywania pliku w różnych środowiskach bez rejestrowania zmian. Kontrolowana reprodukcja może ujawnić, czy problem wynika z brakującej zależności, niezgodnej wersji czy uszkodzonego pakietu. Dzięki temu późniejsze dochodzenie pomocnicze będzie bardziej przydatne, bez konieczności modyfikowania zachowanych dowodów.
Gdy zaakceptowany projekt przejdzie zamierzoną weryfikację, archiwizuj oddzielnie kandydatów, którzy odrzucili projekt, za pomocą zwięzłych etykiet. Nie zostawiaj ich zmieszanych z aktywnymi folderami zawartości, do których mogą zostać przypadkowo zaimportowane. Zachowaj zaakceptowany kontekst silnika i wtyczki za pomocą notatki dotyczącej odzyskiwania. Organizacja ta zapewnia stabilną, roboczą linię bazową, zachowując jednocześnie wystarczającą ilość dowodów, aby później ponownie przyjrzeć się pozostałym brakującym zasobom lub szczegółom sekwencji.
Kiedy oprogramowanie do odzyskiwania plików jest istotne
PandaOffice Drecov może udostępnić trasę wyszukiwania usuniętych map, zasobów lub zapisanych kopii projektów w czytelnej pamięci. Nie może zagwarantować naprawy wewnętrznie uszkodzonego pakietu Unreal ani wywnioskować wszystkich zależności z odzyskanej nazwy pliku. Użyj go jako jednego źródła kandydatów po sprawdzeniu rzeczywistych ścieżek projektu i natywnych danych odzyskiwania. Spójna istniejąca kopia projektu zwykle zapewnia większy kontekst niż izolowane pliki.
Przed skanowaniem zatrzymaj niepotrzebne zapisy na woluminie, którego dotyczy problem, i wybierz osobne, zdrowe miejsce docelowe. Sprawdź obsługę plików w zainstalowanej wersji, szczególnie w przypadku nietypowych formatów natywnych. Zachowaj wiarygodne pakiety, nawet jeśli podgląd wizualny jest niedostępny, a następnie przetestuj kopie w pasującym środowisku silnika. Wynik wymaga weryfikacji na poziomie projektu, ponieważ pomyślne odzyskanie plików nie ustanawia automatycznie prawidłowych relacji między zasobami.
Krok 1: Wybierz miejsce przechowywania brakujących plików projektu
Wybierz wolumin, w którym znajdowała się rzeczywista mapa, folder Zawartość lub zapisana kopia projektu. Jeśli w projekcie wykorzystano treść w innej lokalizacji, zarejestruj ją jako oddzielny cel. Przed skanowaniem potwierdź oryginalną ścieżkę i tożsamość urządzenia. Unikaj instalowania oprogramowania do odzyskiwania lub pisania projektów próbnych na woluminie, którego dotyczy problem, a notatki i dane wyjściowe dotyczące odzyskiwania przechowuj w osobnym, zdrowym miejscu docelowym.
Krok 2: Przejrzyj pakiety i kandydatów wspierających
Sprawdź dostępne nazwy, ścieżki, rozmiary, daty i obsługiwane podglądy. Zachowaj oddzielnie konkurencyjne wersje map i powiązane zasoby. Niedawny plik może pochodzić z przerwanego zapisu, podczas gdy starszy plik może stanowić spójną linię bazową. W stosownych przypadkach porównaj także odzyskane źródło i konfigurację. Nie utożsamiaj znanej nazwy mapy z pełnym poziomem roboczym przed sprawdzeniem jej zależności.
Krok 3: Odzyskaj gdzie indziej i otwórz kontrolowaną wersję próbną
Zapisz wybranych kandydatów w osobnym miejscu docelowym, a następnie zmontuj skopiowany projekt z odpowiednim silnikiem i wtyczkami. Przed ponownym zapisaniem sprawdź dzienniki i błędy ładowania zasobów. Przetestuj punkty kontrolne sceny i interakcje, których to dotyczy, i zachowaj oryginalne odzyskane pliki w niezmienionej postaci. Jeśli musisz zrekonstruować brakujący zasób lub oprawę, zapisz tę nową pracę oddzielnie od stanu natywnego, który faktycznie odzyskałeś.
Zapisz zaakceptowany stan projektu z wyraźnymi limitami
Zaakceptowany wynik powinien identyfikować odzyskaną mapę, zależną zawartość, konfigurację źródła i pozostałą rekonstrukcję. Dołącz wersje silnika i wtyczki użyte do weryfikacji. Zapisz ten spójny stan niezależnie przed wznowieniem produkcji. Dokładny opis, taki jak przywrócony układ poziomów, ale brak ostatecznej regulacji kamery sekwencji, jest bardziej przydatny niż ogólne twierdzenie, że projekt został w pełni odzyskany.
- Potwierdź poprawny projekt, wersję silnika i wymagane wtyczki.
- Sprawdź odzyskane mapy i sekwencje wraz z ich ważnymi zależnościami.
- Przetestuj reprezentatywne wizualne punkty kontrolne i interakcyjne zachowanie, którego to dotyczy.
- Zachowaj całkowicie zaakceptowaną linię bazową i udokumentuj wszelkie brakujące lub zrekonstruowane prace.
Buduj ochronę wokół rzeczywistych stanów projektu
Korzystaj z celowych punktów kontrolnych kontroli źródła i niezależnych kopii zapasowych projektów wraz z automatycznym zapisywaniem. Jeśli Recovery Hub odpowiada Twojej pracy, włącz go i przetestuj przed incydentem, zamiast zakładać, że może działać z mocą wsteczną. Uwzględnij zawartość i konfigurację w planach ochrony i sprawdź, czy rzeczywiście istnieją duże zasoby binarne. Sam deskryptor projektu lub wskaźnik repozytorium nie stanowi pełnego źródła odzyskiwania.
Na koniec przeprowadź próbę przywracania małej jednorazowej kopii projektu. Otwórz jego mapę, sprawdź zależny zasób i zagraj w odpowiednią sekwencję lub interakcję. Ujawnia to brakujące wtyczki, niekompletne transfery zasobów i założenia dotyczące środowiska, zanim zaczną one mieć znaczenie. Celem jest możliwy do odzyskania, edytowalny projekt ze sprawdzonymi relacjami, a nie tylko zbiór folderów, który wygląda uspokajająco w menedżerze plików.
Powiązane zasoby odzyskiwania
Zapoznaj się z odpowiednimi opcjami odzyskiwania: Odzyskiwanie dysku twardego, Odzyskiwanie zewnętrznego dysku twardego.
Aby zapoznać się z innym przypadkiem odzyskiwania środków i jego praktycznymi kontrolami, przeczytaj powiązany przewodnik odzyskiwania.
Sprawdź wskazówki dostawcy dotyczące zainstalowanej wersji: oficjalna dokumentacja odzyskiwania 1, oficjalna dokumentacja odzyskiwania 2, oficjalna dokumentacja odzyskiwania 3.
